Νομική σχολή Αθηνών.

Σήμερα ήρθε στην μνήμη μου ένα γεγονός που συνέβη το 1963. Σκληρά γεγονότα που δεν πρέπει να ξεχνιούνται ιστορικά, αλλά και να μην αναζωπυρώνουν τα κομματικά πάθη. Τότε ο Κωνστ/νος Καραμανλής (ο θείος) ως πρωθυπουργός είπε, «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο» και ύστερα εγκατέλειψε την εξουσία. Από τότε πολλές φορές, όσοι δεν ξεχνούν και δεν αγνοούν την ιστορία αυτού του τόπου, ασφαλώς το σκέφθηκαν η και το είπαν πολλές φορές κάτω από παρόμοιες συνθήκες. Σήμερα μας το θύμισαν πάλι τα γεγονότα στην νομική σχολή Αθηνών.

Δημόσια τηλεόραση.

Η οικονομική κρίση εκτός από τους εργαζόμενους, τις επιχειρήσεις και γενικά τους διαφόρους τομείς της εθνικής οικονομίας, έπληξε και την ιδιωτική τηλεόραση. Οι αστέρες της, ασφαλώς με την σύμφωνη γνώμη των καλαναρχών και ορισμένων εφημερίδων, άρχισαν πόλεμο εναντίων της κρατικής τηλεόρασης. Μίλησαν για τις μεγάλες δαπάνες, για το υπεράριθμο προσωπικό και άλλα πολλά. Μέχρι εδώ μπορεί να έχουν δίκιο. Είναι εντελώς απαράδεκτοι που είπαν ότι δεν έχει τηλεθέαση, άρα δεν έχει λόγους ύπαρξης. Το θέμα της τηλεθέασης είναι ένα παλαιό πρόβλημα.

Λειτούργημα, η επάγγελμα.

Ποια από τις δύο ιδιότητες ασκούν οι βουλευτές του Ελληνικού κοινοβουλίου; Είναι μια δύσκολη απάντηση, γιατί πράγματι δεν είναι όλοι το ίδιο. Να εξετάσουμε και τις δύο κι οι αναγνώστες ας τους αποδώσουν αυτήν που θεωρούν ως σωστή ιδιότητα. Κατ’ αρχήν την αμοιβή τους την ονομάζουν «βουλευτική αποζημίωση» κι όχι μισθό, η παροχή υπηρεσιών. Ο όρος υπάρχει, αλλά στις ημέρες μας χρησιμοποιείται κυρίως σε περιπτώσεις που κάποιος παθαίνει ζημιά και δι αυτό από κάπου αποζημιώνεται. Στην προκειμένη περίπτωση ποια ακριβώς είναι η ζημιά και γιατί διαρκώς δίνουν αυξήσεις στον εαυτό τους; Μήπως γιατί αυξάνονται οι ζημιές τους, η ο τιμάριθμος; Μαζί με τις αμοιβές αυξάνουν και τα διάφορα προνόμια που είχαν θεσπίσει οι προηγούμενοι και δεν είναι λίγα.