Τσίπρας το δίλημμα.

Για μία ακόμη φορά μου έρχεται στην μνήμη η περίφημη φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή του γνήσιου, όχι του γιαλαντζί «η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο» κι ελπίζω μαζί με μένα να το θυμούνται και πολλοί άλλοι. Σκευθείτε πόσος λίγος χρόνος έχει περάσει από τις προηγούμενες εκλογές και πάμε για νέες. Είναι αλήθεια ότι η οικονομία μας είναι σε δραματική κατάσταση; Πως λοιπόν μας περισσεύουν χρήματα κι έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου, για να διαλέξουμε σωτήρα; Είναι τόσοι πολλοί, που ούτε ο Χριστός δεν θα μπορούσε να κάνει τόσα θαύματα, όσα υπόσχονται όλοι μαζί, για την δική μας σωτηρία. Αν πραγματικά είναι τόσο τραγική η κατάστασή της οικονομίας μας, οι πολιτικοί μας ταγοί, γιατί δεν θέλησαν να βρούν λύση συνεργασίας μεταξύ τους, να κερδίσουμε χρόνο και να μην αυξηθεί περισσότερο το χρέος μας.

Θαλασσοεκλογικά απόνερα.

Η ηγεσία του τόπου μας φροντίζει πάντα για να είναι καλή η διάθεσή μας. Μας εξασφάλισε τόσες ημέρες έντονο ενδιαφέρον με το θέμα των εκλογών. Αμολήθηκαν όλοι οι φωστήρες και σωτήρες των κομμάτων, στα ραδιόφωνα, στα κανάλια και στις εφημερίδες, να μας εξηγήσουν ότι δεν καταλαβαίνουμε, να μας λύσουν όλες τις απορίες και να μας αναλύσουν τον τρόπο με τον οποίο θα μας εξασφαλίσουν ευημερία. Στα ενδιάμεσα, μας είχαν γαρνιτούρα αρκετό ποδόσφαιρο για να μην πλήξουμε, αρκεί να μην σκεπτόμαστε, αυτή είναι δική τους δουλειά, όχι δική μας. Τελικά έγιναν οι εκλογές, έδωσαν αρκετές εκπλήξεις, περισσότερες απ’ ότι περιμείναμε. Ώρα να κάνουμε έναν δικό μας απολογισμό, να μην βασιστούμε μόνον στον δικό τους.

Ζητήστε ευθύνες -- Όχι άλλη ευκαιρία 2ο

Και τώρα το δεύτερο μέρος. Αρχίζω με τα λεγόμενα μικρά κόμματα. Πρώτα από το ΚΚΕ που είναι το αρχαιότερο. Η μέχρι τώρα στάση του, δείχνει ότι δεν θέλει να κυβερνήσει, δεν θέλει κάτι παραπάνω. Έχει ακόμη τα Σταλινικά πρότυπα. Δεν έχει κυβερνήσει, αλλά δεν είναι αμέτοχο στην δημιουργία του σπάταλου κράτους. Έχει ισχυρές προσβάσεις στο συνδικαλιστικό κίνημα. Έχει ασκήσει πιέσεις σε όλες τις κυβερνήσεις, για την κομματική πελατεία του στο δημόσιο και στις ΔΕΚΟ. Με τις απεργίες, τους αποκλεισμούς λιμανιών στα κρουαζιερόπλοια, των αεροδρομίων και των κεντρικών οδών παραλύοντας την ζωή της πόλης, πρέπει να είδαν ότι δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα.

Ζητήστε ευθύνες - όχι άλλη ευκαιρία. -1-

Στις 29 Μαρτίου αποφυλακίστηκε ο μοναχός Εφραίμ. Έπρεπε να εορτάσει το Άγιον Πάσχα, στην Ιεράν μονήν του Βατόπαιδίου. Το περίεργο είναι, που βρέθηκαν 300.000 € που είναι το ποσόν της εγγύησης, για την αποφυλάκισή του. Είναι μεγάλο το ποσόν κι ως γνωστόν οι μοναχοί έχουν δώσει όρκο ακτημοσύνης. Τώρα θα μου πείτε στην Ελλάδα ζούμε. Ή μάλλον «αυτή είναι η Ελλάδα» όπως είχε πεί ο κ. Σημίτης. Εκτός αυτού στις άγιες μέρες που είμαστε, ίσως γίνονται και θαύματα. Στο μέσον της Μεγάλης Εβδομάδος, μας ανακοίνωσαν την ημερομηνία των εκλογών. Δεύτερο θαύμα.

Η γενιά της δεκαετίας του 30 πάλι στα συσσίτια.

Φτώχια, ανεργία, συσσίτια, απεργίες χωρίς νόημα, ληστείες, βία νόμιμη και παράνομη. Ένα ναυάγιο είναι σήμερα η Ελλάδα. Το κακό είναι ότι προσπαθούν να μας σώσουν οι χειρότεροι ναυαγοσώστες που μπορούσαν να τύχουν. Για την ακρίβεια δεν έτυχαν, δική μας επιλογή είναι. Τους δώσαμε την εξουσία κι αυτοί μας οδήγησαν στο ναυάγιο, για να δοκιμάσουν αν έχουν την ικανότητα να εφαρμόσουν μεθόδους διάσωσης οικονομικών και δυστυχισμένων ναυαγών.

Η Εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου.

Δεν γνωρίζουμε τι θα δούμε ακόμη και τι περιμένει την καμπούρα μας, που επάνω της δοκιμάζουν τον δείκτη της ευφυΐας τους, οι υποτιθέμενοι μεγάλοι πολιτικοί και αυτόκλητοι σωτήρες, που δουλεύουν για μας, αλλά χωρίς την δική μας έγκριση. Θα διορθώσω το δουλεύουν για μας, με το δουλεύουν εμάς. Σήμερα έγινε το πρωτοφανές, που εύχομαι να μην το ξαναδούμε. 25η Μαρτίου, ημέρα απόδοσης τιμής στους ήρωες της επαναστάσεως του 1821 και της εθνικής παλιγγενεσίας. Είναι μια ημέρα που πολλά χρόνια συνηθίσαμε οι Έλληνες να την εορτάζουμε με έναν ιδιαίτερο τρόπο και ποτέ δεν υπήρξε πρόβλημα.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Ευλογημένος ο ερχόμενος, εν ονόματι του απερχομένου. Στην μέση ο γνωστός ήλιος. Μόνον δεν γνωρίζουμε αν ανατέλλει ή αν δύει. Σε λίγο θα μας το πει ο νέος σωτήρας. Να πούμε σιδεροκέφαλος; Προκύπτει όμως το ερώτημα, αυτός ή εμείς; Μάλλον το δεύτερο.

Και τώρα απομένουν οι εκλογές.

Οι πολιτικές εξελίξεις τρέχουν με εξαιρετικά μεγάλη ταχύτητα. Πολλά συμβαίνουν. Πολλά και ανεύθυνα μαθαίνουμε. Λίγα όμως πραγματικά γνωρίζουμε. Υπάρχει κατευθυνόμενη και καλά φιλτραρισμένη ενημέρωση. Το PSI έκλεισε με θριαμβολογίες των πολιτικών μας ταγών. Όλα πήγαν καλά όπως μας λένε. Αν θέλετε να μάθετε πόσα χάσαμε, θα μείνετε με την απορία. Τουλάχιστον τώρα δεν θα μας το πούν. Λένε πως κερδίσαμε 100 δις. € από το κούρεμα (μάθαμε και χρηματιστηριακή ορολογία) δεν μας έφτανε η εμπειρία του 1999, έπρεπε να κάνουμε και φροντιστήριο. Δεν μείναμε όμως εκεί.

Ποιό είναι άραγε το μέλλον μας;

Σήμερα θ’ αρχίσω το γραπτό μου, με τον τρόπο που απευθύνονται οι πολιτικοί μας στο ακροατήριό τους. Μόνον δεν θα ζητήσω την ψήφο σας, αλλά την προσοχή σας. Θα φρεσκάρω λίγο την μνήμη σας με ορισμένα ενδιαφέροντα γεγονότα, χρήσιμη η μνήμη αυτήν την εποχή. Ελληνίδες Έλληνες, παρακαλώ την προσοχή σας. Από το 1981 έχουν γίνει 11 εθνικές εκλογές και σε όλες, όχι μόνον μας έταξαν, αλλά και μας χόρτασαν ψέματα. Αυτό το «δεσμεύομαι» έχει χάσει τελείως την έννοιά του. Πρώτος διδάξας ο ιδρυτής της σοσιαλιστικής παράταξης.

Και τώρα τι κάνουμε;

Το Κινέζικο μαρτύριο της σταγόνας, συνεχίζεται. Θ’ αρχίσουμε να μαδάμε μαργαρίτες κι αντί το μ’ αγαπά δεν μ’ αγαπά, θα λέμε. Θα πτωχεύσουμε, δεν θα πτωχεύσουμε. Ζούμε με την καθημερινή αγωνία. Πόσο θα κατεβούν οι μισθοί και οι συντάξεις, πόσο θα αυξηθεί η ανεργία, τι νέος φόρος θα πέσει στο κεφάλι μας, πόσο θ’ αυξηθούν οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης, η συμμετοχή μας στα φάρμακα, οι λογαριασμοί ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, στα εισιτήρια συγκοινωνιών και σε όσες άλλες δαπάνες δεν είναι δυνατόν ν’ αποφύγουμε. Πόσο θ’ αντέξουν τα ταμεία να πληρώνουν συντάξεις, νοσοκομειακή περίθαλψη, φάρμακα, ιατρικές και εργαστηριακές εξετάσεις και ότι άλλο πληρώνουν. Με την αύξηση της ανεργίας και με την εισφοροδιαφυγή, είναι γνωστό ότι μειώνονται τα έσοδά τους. Με τις αγορές κρατικών ομολόγων που έχουν χάσει την ονομαστική τους αξία, έχουν μειωθεί τα αποθεματικά τους και ίσως να είναι ανύπαρκτα. Από πού περιμένουμε βοήθεια, από τους κυβερνώντες; Αποκλείεται. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η διατήρηση των προνομίων τους και η επανεκλογή τους. Και να θέλανε, δεν γνωρίζουν τον τρόπο να το κάνουν. Το μόνο που έχουν διδαχθεί κι εφήρμοζαν μέχρι σήμερα, είναι ο τρόπος που μας έχει φέρει στην σημερινή αδιέξοδη κατάσταση.

Η πλήρης κατάρρευση.

Πρίν από τρία περίπου χρόνια ο κ. Παπανδρέου, τότε που συμμετείχε στα συλλαλητήρια και στα μπλόκα των αγροτών, μας έλεγε πως η κυβέρνηση Καραμανλή, ήταν η χειρότερη της μεταπολιτεύσεως. Ζητούσε εκλογές, απειλούσε πως αν δεν γίνουν πριν την ώρα τους, θα τις προκαλούσε με την εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας. Είχε λύσεις για όλα τα προβλήματα κυρίως για το οικονομικό (δεν χρειάζεται να επαναλάβω το σλόγκαν, όλοι το γνωρίζουν). Στο τέλος κατάφερε να πετύχει τον σκοπό του, εκμεταλλευόμενος την ευπιστία των ψηφοφόρων και με την βοήθεια των μέσων ενημέρωσης, έγινε αυτό που μέχρι πρότινος θεωρείτο αδιανόητο. Ο Γιωργάκης (όπως των αποκαλούσαν οι πάντες) πρωθυπουργός.

Το δόγμα του σοκ στην Ελλάδα.

Η εφαρμογή της θεωρίας του γκουρού του νεοφιλελευθερισμού Milton Friedman της σχολής του Σικάγου, σήμερα και στην Ελλάδα. Πρωτοδοκιμάστηκε στην Χιλή πριν τέσσερις δεκαετίες και μετά σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα. Είναι ο πρόδρομος του ΔΝΤ. που μας έφερε ο τρίτος της γενιάς Παπανδρέου, με καθαρώς δική του πρωτοβουλία και χωρίς την λαϊκή εντολή για κάτι τέτοιο. Η αρχή του τέλους της χώρας μας και μάλιστα επώδυνου τέλους, αρχής γενομένης από την εργατική τάξη και μετά της μεσοαστικής που ήταν ο στυλοβάτης της οικονομίας μας.

Κόκκινα φανάρια.

Νίψον ανομήματα, Κίμωνα, όψιν. Ο Κίμωνας δεν είναι μόνος του. Υπάρχουν χιλιάδες. Που περνάνε τα κόκκινα φανάρια, θεωρώντας απλώς πως πρόκειται για τη σήμανση ενός μπουρδέλου που λέγεται Ελλάδα. Που πετάνε εκείνο το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε» ως ρητορική ερώτηση στο πρόσωπο μιας χώρας που βολεύεται και φοβάται. Που αντιλαμβάνονται την πολιτική ως το νόθο παιδί των διασυνδέσεων και της εξυπηρέτησής τους. Το λάθος του Κίμωνα ήταν απλώς πως έμεινε έξω από μια πραγματικότητα που μετασχηματίστηκε ερήμην του, όχι απαραίτητα για να βελτιωθεί αλλά για να δικαιολογήσει τον εαυτό της.

Η αλαζονία της εξουσίας.

Ενώ χανόμαστε με το συχνό και ανελέητο σφυροκόπημα των πολιτικών δηλώσεων περί χρεοκοπίας κι επιστροφής στην δραχμή, μας ξάφνιασε η είδηση για το επεισόδιο του κ. Κουλούρη. Δεν ήταν έκπληξη, αλλά μια νότα γέλιου μέσα στον προβληματισμό μας για την κατάσταση. Ο κύριος Κίμωνας δεν είναι η εξαίρεση, είναι ο κανόνας. Οι περισσότεροι πολιτικοί, έτσι φέρονται. Αγνοούν τους νόμους που έχουν ψηφίσει, αλλά να ισχύουν σε μας. Αυτοί έχουν την ασυλία δια νόμου και την απαλλαγή από σοβαρά αδικήματα με τον γνωστό περί ευθύνης κλπ. Έχουν φροντίσει να καλύψουν τις πλάτες τους. Υπάρχει ένα τρελό προηγούμενο στο ΠΑΣΟΚ. Πρώτος διδάξας ήταν ο υπουργός Α. Δροσογιάννης το 1981 στην Θεσσαλονίκη, που έδωσε ένα μεγαλοπρεπές χαστούκι σε τροχονόμο που του έκανε έλεγχο και άκουσον άκουσον, τόλμησε να του δώσει κλήση, λες και είμαστε στην Αγγλία. «Εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε» για όποιον δεν το γνωρίζει. 

Αυτό το χαστούκι φαίνεται δεν το έχει ξεχάσει η αστυνομία, γι αυτό ο κ. Κουλούρης είχε διαφορετική μεταχείριση. Έκανε πολλές παραβάσεις όπως δήλωσαν, αλλά πήγε σπίτι του, γι αυτόν δεν ακολουθήθηκε η από τον νόμο προβλεπόμενη διαδικασία. Δεν γνωρίζουμε την συνέχεια. Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο κύριος πρώην; Από τα παλαιότερα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Συνδικαλιστής της ΑΣΟΕ από τα φοιτητικά του χρόνια. Έκανε αντίσταση επί δικτατορίας στην Αγγλία, επί του ασφαλούς. Τον αξιοποίησε ο Ανδρέας κι έγινε ο καλύτερος συγκεντρωσιάρχης, τελετάρχης και παρουσιαστής του μεγάλου αρχηγού, στις κομματικές συγκεντρώσεις και ομιλίες.

Οι πληγές της δημοκρατίας.

Τρεις είναι οι πληγές στο κορμί της καημένης μεταπολιτευτικής Ελληνικής δημοκρατίας. Όλες καμωμένες από δικά της παιδιά. Τρείς κοινωνικές τάξεις που έπρεπε ν’ ασκούν λειτούργημα, αλλά δυστυχώς το μετέτρεψαν σ’ επάγγελμα. Κανονικές συντεχνίες. Έχουν απόλυτη ευθύνη για την σημερινή τραγική κατάσταση κι αντί να πάνε να κρεμαστούν, μας έχουν φλομώσει στα ψέματα κι όχι μόνον αυτό, αλλά μας ζητούν να πληρώσουμε την ζημιά, γιατί έχουμε κι εμείς ένα μέρος της ευθύνης. Αυτοί δε, υποτίθεται πως θα κάνουν τα πάντα για να μας ξελασπώσουν. Κούνια που μας κούναγε… τώρα πρέπει να τους κατονομάσω. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι και συνδικαλιστές. Βέβαια δεν μπορώ να ισχυριστώ πως είναι όλοι.

Η ανατολική Μεσόγειος.

Το κείμενο αυτό, δεν είναι προϊόν φαντασίας, ούτε έγκυρης πληροφόρησης. Είναι μία συρραφή γεγονότων χωρίς συγκεκριμένη σειρά, φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους, με αρκετή χρονική διαφορά το καθ’ ένα, σε σχέση με τα άλλα. Είναι η γεωπολιτική που σχεδιάζουν οι μεγάλες δυνάμεις, σε περιοχές που υποκρύπτουν τεράστια οικονομικά συμφέροντα. Τα συμβαίνοντα δεν έχουν ακριβή χρονολογική σειρά, είναι σαν ένα «πάζλ» που αρχίζεις από κάποιο σημείο, χωρίς να είναι οπωσδήποτε η αρχή και το προχωρείς ψάχνοντας κομμάτι κομμάτι, μέχρι να τ’ ολοκληρώσεις, η ν’ αποτύχεις στην συναρμολόγησή του. Φαίνεται λοιπόν πως ήρθε η ώρα της αξιοποίησης των μεγάλων αποθεμάτων πετρελαίου και των κοιτασμάτων φυσικού αερίου που όλα δείχνουν πως υπάρχουν στην συγκεκριμένη περιοχή.

Η Γερμανική σκληρότητα.

Η Ελλάδα ως γνωστόν βρίσκεται σε τραγική οικονομική κατάσταση και γι αυτό φέρουν ακεραία την ευθύνη, τα δύο μεγάλα κόμματα που άσκησαν εξουσία, άρα και την διαχείριση των δημόσιων οικονομικών τα τελευταία τριάντα χρόνια. Υπάρχει ένα σχετικό δίκιο από πλευράς Ευρωπαϊκής ένωσης που θέλουν να μας συνετίσουν για τις σπατάλες που όχι μόνον κάναμε, μα και η τελευταία κυβέρνηση μας επί μία διετία που κυβερνά, συνεχίζει την ίδια πολιτική με το σπάταλο κράτος. Παράλληλα όμως κερδίζουν από τους υψηλούς τόκους, τους οποίους εισπράττουν ως δανειστές μας. Η Γερμανική σκληρότητα όμως είναι ανεπίτρεπτη. Ο τύπος τους, με επί κεφαλής τα περιοδικά Focus και Spiegel και η εφημερίδα Bild, πρωτοστατούν στην δημιουργία εχθρικού κλίματος στην Γερμανική κοινή γνώμη, με εξοργιστικά και υβριστικά άρθρα αδιακρίτως, εναντίων όλων των Ελλήνων.

Λουκάς Παπαδήμος.

Ποιος Έλληνας δεν θέλει την επιτυχία της διακυβέρνησης της χώρας απ’ αυτόν τον άνθρωπο. Θα είναι σωτήρας, η όχι; Θα τα καταφέρει να ξεπεράσει τις συμπληγάδες των δύο μεγάλων κομμάτων και των επαγγελματιών πολιτικών; Έχει ένα εξαιρετικό βιογραφικό και μία θαυμάσια σταδιοδρομία. Οι περγαμηνές του πλουσιότατες. Αμερική, Ευρώπη και φυσικά Ελλάδα. Υπάρχει και κάτι συζητήσιμο στ’ αρνητικά του στοιχεία. Τα Greek statistics και η βοήθεια της Goldman Sachs στην κυβέρνηση Σημίτη, για την είσοδό μας στην ΟΝΕ, κάτι από το οποίο η μεγάλη αυτή τράπεζα κέρδισε εκατομμύρια δολάρια απ’ τον δικό μας κόπο. Ήταν τότε διοικητής της τραπέζης Ελλάδος και φυσικά σύμβουλος του τότε πρωθυπουργού και ασφαλώς γνώστης της καταστάσεως.

Αντιπρόεδρος ο μέγας.

Ε. Βενιζέλος. Το θέμα μου δεν είναι Βενιζέλος ο πέμπτος, ούτε το διεθνές αεροδρόμιο της Αθήνας. Καλά καταλάβατε, είναι ο Ευάγγελος, ο αντιπρόεδρός μας και υπουργός των οικονομικών. Η μεγάλη βεντέτα των δελφίνων του ΠΑΣΟΚ. Ο πολιτικός με το ειδικόν βάρος και ικανότητα, που ηττήθηκε στην αναμέτρησή του για την αρχηγία του κόμματος, από έναν Γιωργάκη. Κι όταν ο λαός ονομάζει έναν άνδρα με το υποκοριστικό του, αυτό είναι που τον ακολουθεί σε όλη την ζωή του και ποτέ δεν γίνεται Γιώργος. Αυτό το έφερε βαρέως ο Ευάγγελος κι όχι «Βαγγέλης» έχει σημασία αυτό. Παρ’ όλο που συμμετείχε στις κυβερνήσεις του Γιωργάκη, ποτέ δεν τον είδαμε να χειροκροτεί, η να χαμογελά στις συγκεντρώσεις του κόμματος και στις συνεδριάσεις της βουλής. Με τίποτα δεν ήταν ευχαριστημένος. Λοιπόν ο περί ου ο λόγος, δεν είναι από την γενιά του μεγάλου Κρητικού πολιτικού που φέρει το επίθετό του, για να πούμε ότι είναι από τζάκι όπως ο αντίπαλός του.

Φρενοκομείον η Ελλάς!!!

Η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο. Αυτά τα σοφά λόγια είπε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο θείος) πριν από τριάντα περίπου χρόνια. Τότε πολλούς ενόχλησε, μα προσέχοντας τα γεγονότα κυρίως των τελευταίων ημερών, αλλά και ευρύτερα των τελευταίων ετών, έχουμε ξεπεράσει τα όρια του παραλόγου, ίσως και της τρέλας. Δεν άλλαξε τίποτα μετά από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Πως μπορούν οι εταίροι μας Ευρωπαίοι να μας καταλάβουν; Φαντάζεστε πως θα ένιωσαν οι ελεγκτές της τρόικας όταν ρώτησαν τον αριθμό των εργαζομένων στο δημόσιο η την δαπάνη της μισθοδοσίας τους και η απάντηση ήταν «δεν γνωρίζουμε».

Προς τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Αξιότιμε κύριε πρόεδρε της Ελληνικής δημοκρατίας.

Με όλον τον σεβασμό που έχω, όπως φυσικά όλοι οι Έλληνες προς τον θεσμό και το αξίωμά σας, θέλω να αναφερθώ στα γεγονότα που συνέβησαν την 28η Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη. Φυσικά ήταν απαράδεκτα και θλιβερά, τα οποία όμως μπορούσατε να είχατε αποφύγει. Όπως ανακοίνωσε η αστυνομία, σας είχε ενημερώσει πως η κατάσταση δεν ήταν ήρεμη. Παρ’ όλ’ αυτά αποφασίσατε να πάτε, νομίζω πιστεύοντας πως ο κόσμος θα σεβαστεί το πρόσωπό σας. Κύριε πρόεδρε, δεν έχετε αντιληφθεί πως οι αντιπρόσωποι του έθνους και κυρίως οι της κυβερνητικής παρατάξεως, από την οποία άλλωστε κι εσείς προέρχεσθε, δεν τολμούν να κάνουν δημόσια εμφάνιση; Δεν έχετε καταλάβει πως η κυβέρνηση δεν διαθέτει πια την εμπιστοσύνη του λαού, τον οποίον σεις εκπροσωπείτε; Θυμόσαστε στην μακρά πολιτική σταδιοδρομία σας, μια τόσο μεγάλη αστυνομική δύναμη να συνοδεύει τον πρωθυπουργό κατά την επίσκεψή του στην διεθνή έκθεση της Θεσσαλονίκης; Μήπως δεν έχετε σωστή αντίληψη της πραγματικής κατάστασης του λαού; Ομιλείτε για θυσίες που κάνει. Δεν είναι έτσι.

Ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Το ερώτημα αυτό ετέθη για πρώτη φορά στην ιστορία της νεότερης Ελλάδος, από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο. Ήταν Ιούνιος του 1963 μετά την δολοφονία του βουλευτού της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη στην Θεσσαλονίκη. Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Κύλισε πολύ νερό στ’ αυλάκι της ιστορίας, αλλά πάντα όλοι νιώθαμε πως πίσω από την εκάστοτε εξουσία κάποιος η κάποιοι κινούσαν τα νήματα από το παρασκήνιο. Άλλοτε εκδότες, καναλάρχες, μεγαλοεργολάβοι μεγάλων έργων, οι κοινώς λεγόμενοι «νταβατζήδες» όπως τους ονόμασε Καραμανλής ο νεότερος. Το ερώτημα είναι πάλι επίκαιρο στην εποχή μας.

Η αποτυχία των πολιτικών.

Η Ελληνική δημοκρατία βουλιάζει αργά και σταθερά. Τα πολιτικά κόμματα με τους επαγγελματίες πολιτικούς απέτυχαν να διαχειριστούν τα κοινά, επ’ αγαθό της κοινωνίας. Όλο το φάσμα, από την παραδοσιακή λαϊκή δεξιά, μέχρι την ορθόδοξη σταλινική αριστερά. Όσο υπήρχαν χρήματα όλοι γνώριζαν τρόπους να ξοδεύουν χωρίς να μας λένε πως ήταν δανικά. Ίσως βέβαια και οι απλοί βουλευτές να μην γνώριζαν την ακριβή κατάσταση της οικονομίας, αλλά στο πάρτυ έπαιρναν μέρος κι έτσι δεν απαλλάσσονται της ευθύνης. Το μόνο που ήθελαν να εξασφαλίζουν, ήταν η επανεκλογή τους και η νομή της εξουσίας. Η περίφημη γενιά του πολυτεχνείου εξαργύρωσε την συμμετοχή της στα γεγονότα της εποχής, με τις καλά αμειβόμενες θέσεις του δημοσίου και της πολιτικής. Όχι όλοι φυσικά, μα ένας αρκετά μεγάλος αριθμός εξ αυτών.

Γιωργάκης και λεβέντης.

Του Γιάννη Καλαμίτση.

Πλάκα είχε να ακούς από τη Σκιάθο τον πρωθυπουργό να προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αναφέροντας κάποιες φράσεις από τα γραπτά του Παπαδιαμάντη. Τον άκουγα και σκεφτόμουν: εκπληκτικές γνώσεις, ο μπαγάσας! Και μπράβο του που, μέσα σε δύο χρόνια, έμαθε απ’ έξω όλον τον Παπαδιαμάντη. Σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος, έλεγε μπροστά στις κάμερες τα Παπαδιαμάντια λόγια, αλλά κάτι με έκανε να πιστεύω πως, από μέσα του, πρέπει να βλαστήμαγε τον συγγραφέα των δηλώσεών του, που του βάζει δύσκολα. Και του τα είχε γράψει και στα ελληνικά, πράγμα που έκανε την απαγγελία δυσκολότερη. Τα έβγαλε πέρα, όμως, λεβέντικα! Την ίδια ημέρα, στην υπόλοιπη Ευρώπη, η Μέρκελ έδινε συνέντευξη στα γερμανικά, ο Σαρκοζί στα γαλλικά, ο Ισπανός στα ισπανικά και πάει λέγοντας.

Διακοπές τέλος.

Αύγουστος, ο μήνας των διακοπών. Άφησαν τις μούντζες στην πλατεία συντάγματος οι αγανακτισμένοι, τα πανό και τις ντουντούκες οι συνδικαλιστές και ξεκίνησαν τα μπάνια του λαού, όπως έλεγε ο μακαρίτης και μεγάλος συνθηματολόγος Ανδρέας. Έφτασε όμως στο μέσον του, με καθοριστική ημερομηνία την εορτή της Παναγίας. Τώρα είναι σαν να αρχίζει ένα είδος αντίστροφης μέτρησης για τον ερχομό του Σεπτέμβρη, που όπως μας έχουν προετοιμάσει, μας περιμένει μεγάλη φοροεπιδρομή. Θα γευθούμε μία ακόμη αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής, που θα οδηγήσει σε μεγαλύτερα αδιέξοδα.