Τρόικα, τα πενήντα δισεκατομμύρια.

Ωραία λοιπόν. κάναμε θυσίες σαν λαός με κατανόηση. Πολλοί θυσιάσαμε μέρος του εισοδήματος μας με τις περικοπές. Άλλοι το έχασαν όλο με την απώλεια της εργασίας τους. Συγκινηθήκαμε βλέποντας στην τηλεόραση τα δάκρυα και τον πόνο του υπουργού εργασίας και μετά της υγείας, για τα σκληρά και απαραίτητα μέτρα που έπρεπε να πάρει η κυβέρνηση, προκειμένου να βγεί η χώρα από το μεγάλο οικονομικό αδιέξοδο. Μας είπαν ότι το 2011 θα είναι λίγο δύσκολο, το 2012 όμως θ’ αρχίσει η ανάπτυξη και θα πάρουμε ανάσα. Ότι έκοψαν έκοψαν, λίγο παραπάνω απ’ ότι είχαν υπολογίσει, αλά δεν έχει και πολύ σημασία, ίσως έκαναν λάθος στην πρόσθεση.

Οι λόγοι που φτάσαμε στον γκρεμό.

Η σημερινή κατάσταση της χώρας μας όπως δείχνουν τα πράγματα, είναι τραγική. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται εθελοτυφλεί. Κανείς δεν γνωρίζει το μέγεθος της, τον χρόνο που θα περάσει μέχρι να φανούν πολλά ακόμη που επιμελώς αποκρύπτονται, με την πολύ καλή επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης και με ότι μας σερβίρουν τα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης. Θυμηθείτε το πώς αρχίσαμε με τα τρία δεν του κ. πρωθυπουργού και που φτάσαμε. Σήμερα κάτι αρχίζει ν’ αντιλαμβάνεται ο κόσμος και περιέργως άρχισε μια ασυνήθιστη αντίσταση με το «δεν πληρώνω». Είναι μία μορφή απρόσμενης συμπεριφοράς, χωρίς τα γνωστά επεισόδια των διαδηλώσεων, που το αποτέλεσμά τους ήταν οι εμπρησμοί, οι καταστροφές των καταστημάτων, οι συμπλοκές με την αστυνομία και το αίμα στις κάμερες. Μεγάλο μέρος της ευθύνης για το πώς κυβερνιέται σήμερα η χώρα, έχει μια πολύ μεγάλη μερίδα πολιτών. Επί τριάντα ολόκληρα χρόνια ο πολιτικός μας κόσμος έκτιζε ένα μοντέλο ανάπτυξης σε σαθρό έδαφος. Ακόμη και για όσους δεν το είχαν καταλάβει, όταν έσκασε η φούσκα έπρεπε να γίνει αντιληπτό. Τώρα τι κάναμε; Αφού κατέρρευσε το κτίριο, αναθέσαμε στους ίδιους μηχανικούς να το ξαναχτίσουν, με τους ίδιους μηχανισμούς και με τα υλικά της κατεδάφισης.

Ψέματα Παπανδρέου

Το δράμα της περίθαλψης.

Έκπληκτος παρακολουθώ αυτές τις ημέρες τον πανέξυπνο κι επικοινωνιακότατο υπουργό υγείας, να περιφέρεται στα τηλεοπτικά παράθυρα και στα τηλέφωνα των ραδιοφωνικών σταθμών. Πρόθυμος να εξηγήσει πόσο καλά είναι τα μέτρα που παίρνει για την βελτίωση της περίθαλψης των ασθενούντων ασφαλισμένων. Αιτία οι απεργίες ιατρών, φαρμακοποιών και συγκοινωνιακών μέσων, που ταλαιπωρούν κάθε πικραμένο. Παράλληλα αντιμετωπίζει τους απεργούς με σκληρό διάλογο δημόσια, από τα ίδια μέσα επικοινωνίας. Την Παρασκευή 4/2/11 όμως το παράκανε, βοηθούμενος προκλητικά από γνωστό δημοσιογράφο της πρωινής ζώνης και λαϊκό ήρωα των δεινοπαθούντων και κατατρεγμένων χαμηλοσυνταξιούχων.

Νομική σχολή Αθηνών.

Σήμερα ήρθε στην μνήμη μου ένα γεγονός που συνέβη το 1963. Σκληρά γεγονότα που δεν πρέπει να ξεχνιούνται ιστορικά, αλλά και να μην αναζωπυρώνουν τα κομματικά πάθη. Τότε ο Κωνστ/νος Καραμανλής (ο θείος) ως πρωθυπουργός είπε, «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο» και ύστερα εγκατέλειψε την εξουσία. Από τότε πολλές φορές, όσοι δεν ξεχνούν και δεν αγνοούν την ιστορία αυτού του τόπου, ασφαλώς το σκέφθηκαν η και το είπαν πολλές φορές κάτω από παρόμοιες συνθήκες. Σήμερα μας το θύμισαν πάλι τα γεγονότα στην νομική σχολή Αθηνών.

Δημόσια τηλεόραση.

Η οικονομική κρίση εκτός από τους εργαζόμενους, τις επιχειρήσεις και γενικά τους διαφόρους τομείς της εθνικής οικονομίας, έπληξε και την ιδιωτική τηλεόραση. Οι αστέρες της, ασφαλώς με την σύμφωνη γνώμη των καλαναρχών και ορισμένων εφημερίδων, άρχισαν πόλεμο εναντίων της κρατικής τηλεόρασης. Μίλησαν για τις μεγάλες δαπάνες, για το υπεράριθμο προσωπικό και άλλα πολλά. Μέχρι εδώ μπορεί να έχουν δίκιο. Είναι εντελώς απαράδεκτοι που είπαν ότι δεν έχει τηλεθέαση, άρα δεν έχει λόγους ύπαρξης. Το θέμα της τηλεθέασης είναι ένα παλαιό πρόβλημα.

Λειτούργημα, η επάγγελμα.

Ποια από τις δύο ιδιότητες ασκούν οι βουλευτές του Ελληνικού κοινοβουλίου; Είναι μια δύσκολη απάντηση, γιατί πράγματι δεν είναι όλοι το ίδιο. Να εξετάσουμε και τις δύο κι οι αναγνώστες ας τους αποδώσουν αυτήν που θεωρούν ως σωστή ιδιότητα. Κατ’ αρχήν την αμοιβή τους την ονομάζουν «βουλευτική αποζημίωση» κι όχι μισθό, η παροχή υπηρεσιών. Ο όρος υπάρχει, αλλά στις ημέρες μας χρησιμοποιείται κυρίως σε περιπτώσεις που κάποιος παθαίνει ζημιά και δι αυτό από κάπου αποζημιώνεται. Στην προκειμένη περίπτωση ποια ακριβώς είναι η ζημιά και γιατί διαρκώς δίνουν αυξήσεις στον εαυτό τους; Μήπως γιατί αυξάνονται οι ζημιές τους, η ο τιμάριθμος; Μαζί με τις αμοιβές αυξάνουν και τα διάφορα προνόμια που είχαν θεσπίσει οι προηγούμενοι και δεν είναι λίγα.

Δημοκρατία made in Greece.

Υπάρχουν Έλληνες που πιστεύουν, πως τα σημερινά κόμματα και το κοινοβούλιο λειτουργούν δημοκρατικά; Ένα εύλογο ερώτημα του οποίου η απάντηση έπρεπε ν’ απασχολεί όλους τους σκεπτόμενους πολίτες. Τα κόμματα είναι αρχηγικά και οι εξουσίες είναι όλες στον αρχηγό. Οι βουλευτές ακολουθούν αδιαμαρτύρητα τις αρχηγικές αποφάσεις, φοβούμενοι την διαγραφή τους και ως εκ τούτου το πολιτικό τους μέλλον. Λειτουργούν δηλαδή ως στρατιωτικός λόχος. Σε κάθε κανόνα βέβαια υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις που τιμούν το αξίωμα που ο λαός τους δίνει. Υφίστανται βέβαια τις συνέπιες της ανυπακοής τους και δυστυχώς οι ψηφοφόροι δεν τους τιμούν γι αυτό, γιατί οι ξερόλες της τηλεοράσεως, με την γνώση η την άγνοιά τους, μας πληροφορούν πως ο αρχηγός είναι αλάθητος.

Προσοχή να μην μας τρελάνουν.

Πριν από αρκετές ημέρες ακούσαμε δηλώσεις του κ. Πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου της κυβερνήσεως. Θέλω να κάνω κάποια σχόλια που δεν μπόρεσα να κάνω τότε. Ο κ. πρόεδρος μας είπε πως κυβερνά μια χώρα διεφθαρμένη και ο αντιπρόεδρος, πως όλοι μαζί τα φάγαμε. Μόνο μα..άκες δεν μας είπαν, που θα ήταν περισσότερο ακριβές, αφού δεχθήκαμε και τα δύο αδιαμαρτύρητα. Θα προσθέσω κι ένα τρίτο που μπορεί να φαίνεται άσχετο, μα θα τα αναλύσω όλα χωριστά.

Νοσοκομείον "Σωτηρία"

Με την παρούσα επιστολή επιθυμώ να απευθύνω δημόσια τις ευχαριστίες μου στον Διευθυντή της 10ης Πνευμονολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου «Η Σωτηρία», Δρ. Α. Παπαμιχαλόπουλο, καθώς και στους εκλεκτούς ιατρούς συνεργάτες του. Νοσηλεύτηκα πολυήμερο χρονικό διάστημα και εντυπωσιάστηκα από την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα των εργασιών τους. Υποβλήθηκα σε πληθώρα εξετάσεων, με όσα μέσα διατίθενται σε περίοδο που είναι γνωστές οι ελλείψεις των δημοσίων νοσοκομείων. Με στήριξαν ψυχολογικά με τις συχνές επισκέψεις τους, κατέβαλλαν προσπάθειες με υπομονή και επιμονή για το επιθυμητό αποτέλεσμα, παλεύοντας με μια δύσκολη ασθένεια, γνωστή κυρίως μόνον στην επιστημονική κοινότητα.

Αποτελούν φωτεινό παράδειγμα, που θα πρέπει να γίνει γνωστό, σε μια περίοδο που όλοι γνωρίζουν πως το ΕΣΥ νοσεί.Θα αναφερθώ επίσης και σε δύο ακόμη εξαίρετους επιστήμονες άλλων ειδικοτήτων, οι οποίοι συνεργάστηκαν για την περίπτωσή μου προς ανεύρεσην καταλλήλου θεραπείας. Πρόκειται για την Παθολογοανατόμο κυρία Ρ. Τριγγίδου και τον Θωρακοχειρουργό κύριο Δ. Πόταρη. Η μη αναφορά άλλων ονομάτων δεν αποτελεί παράλειψη αλλά έγινε για οικονομία του κειμένου. Ιεραρχία γαρ.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ από τον υπογράφοντα και την οικογένειά μου.

Με εκτίμηση

Γεώργιος Κ. Περπινιάς.

Κυψέλη.

Ιερώνυμος. Το 96% της εκκλησιαστικής περιουσίας έχει απαλλοτριωθεί.

«Ιερώνυμος: Το 96% της εκκλησιαστικής περιουσίας έχει χαθεί».

Μηνύματα σε Ιεράρχες που πολιτικολογούν αλλά και στην πολιτεία ότι το 96% της εκκλησιαστικής περιουσία έχει απαλλοτριωθεί απέστειλε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, στην εισαγωγική του ομιλία, την Τρίτη (05/10), στην ολομέλεια της ιεραρχίας. "Όταν εμείς οι Ιεράρχες πολιτικολογούμε ή καλλιεργούμε εντάσεις και υποθάλπουμε ιδεολογικές αντιπαλότητες είναι βέβαιο ότι αυτό εντέλει διευκολύνει το παιγνίδι της πόλωσης και αυτούς πού την επιθυμούν και την εκμεταλλεύονται αλλά υπονομεύει ουσιαστικά την προσπάθειά μας.

Το σημερινό δράμα της Ελλάδος.

Η πατρίδα μας είναι γνωστόν πως βρίσκεται σε τραγική οικονομική κατάσταση. Τι όμως κάνουμε γι αυτό; Πρώτα οι πολιτικοί και ακολούθως οι πολίτες; Η συμπεριφορά της κυβέρνησης είναι σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Η αντιπολίτευση ισχυρίζεται πως έχει λύσεις για όλα. Αυτά βέβαια τα έχουμε ακούσει άπειρες φορές και από τις δύο πλευρές, ανάλογα με την θέση που βρίσκονται, χωρίς ποτέ να τα εφαρμόζουν όταν έρχονται στην εξουσία. Είναι πρόσφατες οι υποσχέσεις του σημερινού πρωθυπουργού προ των τελευταίων εκλογών. Τι έκανε από τις υποσχέσεις του; Η μεγάλη ευθύνη της σημερινής καταστάσεως, βαρύνει κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα, που διαχειρίζονται πολλά χρόνια την εξουσία. Αντί να κάνουν κοινές προσπάθειες να βρεθούν λύσεις, αναλώνονται σε αλληλοκατηγορίες για το ποιός έχει μεγαλύτερη ευθύνη για την σημερινή κατάσταση.

Ιερά και όσια.

Παρακολουθήσαμε την συγκέντρωση των ιδιοκτητών φορτηγών και βυτιοφόρων μπροστά στην βουλή, στον χώρο του αγνώστου στρατιώτη. Ο χώρος αυτός έχει χάσει πλέον τον σεβασμό που του αρμόζει κι έχει γίνει αρένα εξαγριωμένων μονομάχων. Οι συγκεκριμένοι διαδηλωτές κρατούσαν Ελληνικές σημαίες κι έψελναν τον εθνικό ύμνο. Δεν γνωρίζουμε αν το θέμα του αγώνα τους είναι εθνικό και σαν τέτοιο δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε. Εναντίον ποίου εχθρού ετοιμάστηκαν να επιτεθούν και ύψωσαν τα εθνικά σύμβολα; Συγκρούστηκαν με τις αστυνομικές δυνάμεις στο ιερό χώρο των νεκρών της πατρίδος. Απομακρύνθηκε η φρουρά των ευζώνων, για να προστατευθεί η σωματική ακεραιότητα των ανδρών. Αν αυτό δεν είναι βεβήλωση του χώρου, πως αλλιώς μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε. Έχουμε χάσει ιερά και όσια, δεν υπάρχει πλέον σεβασμός σε τίποτα. Χλευάζουμε αυτά για τα οποία άλλοι έχυσαν το αίμα τους κι έδωσαν την ζωή τους. Τι άλλο έχουμε να δούμε.

Το πολιτικό κόστος.

Το πολιτικό κόστος είναι η τροχοπέδη στο έργο όλων των κυβερνήσεων. Είναι η γάγγραινα του τόπου μας, είναι η κληρονομιά και το κατάλοιπο του λαού μας από την Τουρκοκρατία. Ο κάθε Έλληνας όλο και κάτι έχει να ζητήσει από κάποιον πολιτικό. Όλοι θέλουν να διορίσουν τα παιδιά τους στο δημόσιο, για επαγγελματική εξασφάλιση. Όταν πάνε στον στρατό, δεν θέλουν να υπηρετήσουν στα σύνορα, όταν μπαίνουν για σπουδές στα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, πρέπει να τα φέρουν στην πόλη της κατοικίας τους και πολλά άλλα. Για όλ’ αυτά πιέζουν κάποιον βουλευτή με αντάλλαγμα την ψήφο τους, αν δεν το κάνει τον περιμένει το μαύρο.

Απ' τ' αυτί και....στον δάσκαλο.

Του Κωνσταντίνου Zούλα.

Eνας από τους πιο επιτυχημένους φροντιστηριάδες στη δεκαετία του ’80, τρεις φορές τον χρόνο υπέβαλε τους μαθητές του σε προσομοίωση γενικών εξετάσεων. Δεν το έκανε μόνον για να συνηθίσουν. Αλλά γιατί στο τέλος του έτους συνέκρινε τους βαθμούς που πετύχαιναν στις πραγματικές εξετάσεις με εκείνους των δικών του καθηγητών, προκειμένου να διώξει κλωτσηδόν από το φροντιστήριό του εκείνους που τους βαθμολογούσαν άλλα αντ’ άλλων. Στην ακατανόητη απόφαση να καταργηθεί η βάση του 10 και να «ντυθούν» φοιτητές ακόμη και όσοι έδωσαν λευκές κόλλες, δεν διάβασα πουθενά κάτι που οφείλει να απαντήσει το υπουργείο Παιδείας.

Γλωσσική ένδεια.

Πολλά χρόνια πρό των δύσκολων ημερών μας, υπήρξε σοβαρή διαμάχη μεταξύ ανθρώπων του πνεύματος. Γλωσσολόγων, καθηγητών και πολιτικών, για την γλώσσα που θα διδάσκεται και θα ομιλείται. Δηλαδή δημοτική, η καθαρεύουσα. Η δικαιολογία των δημοτικιστών ήταν, ότι πρέπει να μιλάμε την γλώσσα που μιλά ο λαός. Αυτό ήταν και είναι μια θεωρία του γνωστού κόμματος της αριστεράς, άγνωστο για ποιόν λόγο. Τελικώς στην μεταπολίτευση επικράτησε η δημοτική, με υπουργό παιδείας τον Γεώργιο Ράλλη. Μετά το 1981 επί Ανδρέα Παπανδρέου καθιερώθηκε το μονοτονικό κι έτσι έδεσε η μπεσαμέλ και κάναμε μία γλώσσα θεόφτωχη από λέξεις, παρά τον αρχικό πλούτο της. Θέλω να εκφράσω κάποιες σκέψεις γι αυτό το θέμα.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ

Στην κοινωνία μας σήμερα, περισσότερο από ποτέ, επικρατεί αναξιοπιστία από τους πάντες, στα πάντα. Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν. Παντού κυριαρχεί το ψέμα, η κοροϊδία, η κομπίνα και η απάτη. Πως φτάσαμε σαν λαός σ’ αυτή την κατάσταση; Αρχίσαμε σιγά σιγά να κατρακυλάμε σ’ έναν κατήφορο, χωρίς έλεγχο, χωρίς μέτρο, σε μια ευδαιμονία, που δεν ήταν τίποτ’ άλλο παρά μια εικονική πραγματικότητα. Τα τελευταία δέκα χρόνια άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα δείγματα παρακμής. Λίγοι τα έβλεπαν, μα όταν μιλούσαν εθεωρούντο από τους διαφόρους τελάληδες της ψεύτικης προόδου, ως συντηρητικοί. Τώρα ήρθε η ώρα της λυπητερής, όπως λέμε τον λογαριασμό. Απολύσεις, ανεργία, φτώχεια, καταχρεωμένα νοικοκυριά στις τράπεζες, με τις καταστροφικές πιστωτικές κάρτες.

Απρόθυμοι ηγέτες

ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΔΗΜΟΥ

•Να κάτι που δεν φανταζόμουν πως θα μας συνέβαινε. Στους Σκανδιναβούς ίσως, αλλά σ' εμάς; Τους ζωντανούς, δυναμικούς, υπερβολικούς, θορυβώδεις; 

•Κι όμως μας προέκυψε - και μάλιστα δύο φορές. Οι δύο τελευταίοι πρωθυπουργοί, αρχηγοί και ηγέτες μας, βγήκαν ανόρεχτοι, απρόθυμοι, σχεδόν αδιάφοροι. Άλλους η ηγεσία τους πουσάρει, τους ενεργοποιεί τόσο που καμία φορά ξεπερνάνε τα όρια. Αλλά ετούτοι οι τελευταίοι θα έλεγες πως κυβερνάνε με το ζόρι. Αγγαρεία. Ο ένας δεν έβλεπε την ώρα να φύγει για Ραφήνα, ο άλλος να την κάνει για Σαν Ντομίνγκο (ή Πόρο - όπου συνεδρία με ανώδυνο μπλα μπλα).

ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ ΤΗΣ Ο.Α

Αγαπητοί αναγνώστες. 

Στις 18/6/10 στο παρόν blog “Tinios Blogger” έγραψα ένα άρθρο, με τίτλο «Επικοινωνιακή παραπλάνηση». Στο άρθρο αυτό γράφω γενικά για την επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης στα διάφορα καυτά θέματα της επικαιρότητας. Έχω δύο μικρές προτάσεις στις οποίες γράφω «Χρήματα για τα χρέη των νοσοκομείων δεν έχουμε». «Για τους λιμενεργάτες και τους απολυμένους της Ολυμπιακής βρήκαμε». Εδώ γράφω και τις δύο για να γίνω κατανοητός. Το θέμα μου είναι η δεύτερη. Μετά από 17 ημέρες είχα πέντε σχόλια από απολυμένους της Ολυμπιακής, όλα την 5η Ιουλίου δηλαδή την ίδια μέρα και με μικρή διαφορά ώρας μεταξύ τους.

ΣΑΤΥΡΙΚΟΝ

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν μείωση του ποσοστού των δύο μεγάλων κομμάτων, όχι όμως προς όφελος των μικρών, αλλά με συνεχή αύξηση του ποσοστού των πολιτών που δεν εμπιστεύονται κανένα κόμμα. Ο λαός με αυτόν τον τρόπο εκφράζει την δυσαρέσκεια του προς τους πολιτικούς για την συμπεριφορά τους, την μη ύπαρξη πολιτικής και τις συνεχείς αυξήσεις των παροχών τους σε περιόδους λιτότητας. Θα κάνω μια προσπάθεια να τους υπερασπιστώ!!!! να πώ αυτά που δεν λένε οι ίδιοι και οι αναγνώστες ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Ποιος Έλληνας εργάζεται όσο αυτοί; Ξοδεύουν όπως μας λένε μεγάλα ποσά για να επιτύχουν την εκλογή τους, φυσικά για να σώσουν τον τόπο.

Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΟΧΙ

Διαβάζοντας τον τίτλο, η μνήμη του αναγνώστη θα γυρίσει αρκετά χρόνια πίσω, στην γνωστή ημερομηνία του 1940. Εκτός από την μεγάλη αυτή ημέρα, στην Ελληνική ιστορία υπάρχουν πολλά παλαιότερα ΟΧΙ που τιμούν το γένος, είναι όμως ασυγκρίτως μεγαλύτερος ο αριθμός των ΟΧΙ της σύγχρονης ιστορίας, που κάθε άλλο παρά τιμή αποτελούν για το σήμερα. Ίσως το σημείωμά μου αυτό στενοχωρήσει μια μερίδα πραγματικών, η υποτιθέμενων αγωνιστών, έτσι κι αλλιώς η λέξη αυτή έχει χάσει την πραγματική της αξία με την κατάχρηση που γίνεται από βουλευτές, εργατοπατέρες, και λοιπούς που επιθυμούν ανέξοδα την δημοσιότητα.

ΟΛΜΕ

Μία από της μεγάλες πληγές, αλλά κι αιτίες της σημερινής κατάστασης του τόπου μας είναι οι συνδικαλιστές. Σήμερα θα γράψω για την ΟΛΜΕ και μία άλλη φορά θα αναπτύξω γενικότερα το θέμα. Όλοι γνωρίζουμε την απεργία τους τώρα, με την άρνησή τους να βαθμολογήσουν τα γραπτά των μαθητών που έλαβαν μέρος στις πανελλήνιες εξετάσεις. Δεν απεργούν για το γενικότερο θέμα των εργασιακών σχέσεων που άνοιξε η κυβέρνηση με το γνωστό νομοσχέδιο, αλλά για καθαρά συντεχνιακούς λόγους. Δεν λογαριάζουν την αγωνία παιδιών και γονέων, που περιμένουν να μάθουν αποτελέσματα εργασίας και προσπάθειας τόσων ετών για την είσοδό των παιδιών τους στην ανώτατη εκπαίδευση, που θα τους προσφέρει ένα καλύτερο μέλλον.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

Διάβασα στον τύπο την Παρασκευή, 18/6/10 πως οι ελεγκτές της τρόικας απένειμαν εύσημα στην Ελλάδα για την μέχρι στιγμής υλοποίηση του μνημονίου. Εδώ κάτι δεν πάει καλά. Η κυβέρνηση προ ολίγων μηνών μας μιλούσε για κατάρρευση της οικονομίας, για στάση πληρωμών και κίνδυνο πτώχευσης. Πώς λοιπόν ξαφνικά πάμε τόσο καλά, όταν τα έσοδα παρουσιάζουν υστέρηση και οι δαπάνες ελάχιστα έχουν μειωθεί. Άρχισαν με περικοπές επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων και σταμάτησαν εκεί. Παρά τις διαβεβαιώσεις, απολύσεις υπεραρίθμων στο δημόσιο δεν έγιναν. Κλείσιμο αχρήστων δημοσίων οργανισμών δεν έγινε, με λίγα λόγια τα δικά μας παιδιά και των δύο μεγάλων κομμάτων δεν τα αγγίζουν.

ΟΠΑΔΟΙ

Είναι δύσκολο ν' αλλάξει κανείς συνήθειες και τρόπο σκέψης όταν έχει ήδη διαμορφώσει χαρακτήρα. Και να θέλει, τα μέσα ενημέρωσης φροντίζουν να καθοδηγούν το κοπάδι εκεί που θέλουν. Επισυνάπτω και μια επιστολή του πρώην προέδρου Στεφανόπουλου. Τό σύνταγμα λέει ότι οι βουλευτές μας πρέπει να είναι από 200 έως 300. Τώρα που υπάρχει οικονομική κρίση γιατί δεν αλλάζουν τον αριθμό? γιατί δεν περικόπτουν μέρος του μισθού και των προνομίων τους, δηλαδή αυτό που ζητούν από μας. Αυτή η επιστολή όμως πέρασε στά ψιλά. Το κοπάδι δεν χρειάζεται να μαθαίνει. Δεν ξέρω αν την διάβασαν πολλοί, μάλλον όχι.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Θρηνώ την Ελληνική δημοκρατία. Ζητιάνα στα σαλόνια των πλουσίων της Ευρώπης την κατάντησαν οι εθνοπατέρες μας, με τις αλλοπρόσαλλες και καταστροφικές επιλογές τους, στην οικονομία, στην κοινωνική πρόνοια, στην υγεία, στην ασφάλεια και το χειρότερο στην παιδεία. Δεν γνωρίζουμε ακόμη τι έχουν κάνει και στην εθνική άμυνα, όταν ο πρωθυπουργός μας λέει ότι κινδυνεύει η εθνική μας κυριαρχία. Έχουν το θράσος και θέλουν να μας πείσουν ότι προσπαθούν να μας σώσουν από την καταστροφή. Αν είναι ποτέ δυνατόν αυτοί που μας έφεραν σ’ αυτήν την κατάσταση να παριστάνουν τους σωτήρες. Από πότε ο θύτης αγωνίζεται να σώσει το θύμα.