Ευρωπαίοι της μεσογείου.

Παρακολουθώντας την αντίδραση των πολιτών των τριών μεσογειακών χωρών, στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, διερωτώμαι. Υπάρχει μεγάλη διαφορά διανοητικού επιπέδου μεταξύ των λαών Ισπανών, Ιταλών κι Ελλήνων; Και είναι αυτός ο λόγος της διαφορετικής αντίδρασης ή είναι καλύτερη η εφαρμογή της πολιτικής του φόβου και της προπαγάνδας από την δική μας κυβέρνηση; Δεν υπάρχει αμφιβολία πως, όχι μόνον η δική μας αντίδραση είναι λιγότερη έως καθόλου, αλλά επιμένουμε να εμπιστευόμαστε τα ίδια πρόσωπα και δεν τολμούμε να δοκιμάσουμε άλλα. Βλέπουμε τις συγκεντρώσεις και τα συλλαλητήρια τα δικά τους και δεν μπορούμε να πιστέψουμε στα μάτια μας.

Οικονομική κατάσταση-άλυτο πρόβλημα.

Αγαπητοί μου αναγνώστες. Πρέπει να σας δώσω κάποια δικά μου στοιχεία σχετικά με το ποιόν μου, τους λόγους που γράφω και τον τρόπο που διαμορφώνω το ύφος των κειμένων μου. Δεν είμαι επαγγελματίας του είδους, αλλά άρχισα να γράφω πριν από πέντε χρόνια, αρχικώς με μικρά άρθρα σε εφημερίδες (Καθημερινή, Βήμα, Ελευθεροτυπία, Νέα Εστία κλπ) είδα πως είχα ένα καλό αποτέλεσμα τότε πέρασα στο διαδίκτυο και παρέμεινα σ’ αυτό. Βασικό θέμα των κειμένων μου είναι η κριτική της πολιτικής, της εκάστοτε κυβερνήσεως. Μέχρι στιγμής, δεν έχω τοποθετηθεί πολιτικά σε κάποιο κόμμα, δεν θέλω επ’ ουδενί λόγω να γίνω οπαδός, διότι αυτό θα με κάνει να αυτολογοκρίνομαι ή να είμαι υποχρεωμένος ν’ απολογούμαι σε περίπτωση λάθους μου. Ο σκοπός μου είναι να τονίζω τα κακώς κείμενα των πολιτικών μας, να αφυπνίζω τις συνειδήσεις, να ενεργοποιώ το πνεύμα των αναγνωστών μου, που το έχουν απενεργοποιήσει οι καλλικέλαδοι αστέρες των καναλιών, για λογαριασμό των εργοδοτών τους κι ως εκ τούτου την ελευθερία κινήσεως των πολιτικών, δι ίδιον όφελος.

Η Ελλάδα σήμερα.

«Του Έλληνος ο τράχηλος, ζυγόν δεν υπομένει». Γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε μ’ αυτόν τον στίχο του Κάλβου. Τι άραγε να είχε στον νου του όταν τον έγραφε; Αν ανατρέξουμε στην ιστορία, εκτός της αρχαιότητος, έχει σηκώσει ζυγούς και ζυγούς, με μεγαλύτερο αυτόν των Οθωμανών. Ανέχθηκε ξένους αλλά και ντόπιους ζυγούς, με ίσως μοναδική και μεγάλη εξαίρεση, αυτόν της Γερμανικής αντίστασης στο μέτωπο του 40, αλλά και μετά στην κατοχή. Η μεγαλύτερη ντροπή είναι πως ο ζυγός που του έχει επιβληθεί σήμερα, από τους ξένους δανειστές, είναι επιβαλλόμενος από ντόπιους διεκπεραιωτές, τους οποίους μάλιστα έχει επιλέξει μόνος του.

Ιεραρχών ατοπήματα.

Προ ημερών διαβάσαμε δηλώσεις του Μητροπολίτη Πατρών κυρίου Χρυσοστόμου, σχετικές με την απόφαση της κυβέρνησης να επιτρέψει το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές. Θα μου επιτρέψει ο σεβασμιότατος να κριτικάρω τις δηλώσεις του και να του υπενθυμίσω πως με βάση τους θρησκευτικούς κανόνες, δεν επιτρέπεται ν’ αντιδικεί με τις κοσμικές εξουσίες. Σε μια περίοδο μεγάλης κρίσης, ανεργίας, πείνας και συσσιτίων φτωχών πολιτών, καυτηρίασε την εργασία της Κυριακής με σκληρά λόγια, όπως «το κέρδος που γίνεται Κυριακή είναι αφορισμένο και καταραμένο κι όποιος το παίρνει βάζει φωτιά και κατάρα στο σπίτι του». Τι είναι αυτά που λέτε κύριε, ή άγιε όπως συνηθίζετε ν’ αποκαλείσθε μεταξύ σας. Εσάς σας έχει εξασφαλίσει ο Κύριος τον άρτον σας και η πολιτεία το παντεσπάνι σας. Ρωτήσατε τους ανέργους αν εύρισκαν μια εργασία, έστω και ως ωρομίσθιοι, θα είχαν άρνηση αν ήταν Κυριακή; Σίγουρα όχι.

Σύγχρονη Ελληνική μυθολογία.

«Δεν δακρύζεις μάνα μου Ελλάς, που τα παιδιά σου σκλάβους τα πουλάς» έγραψε ο Νίκος Γκάτσος και μελοποίησε ο Σταύρος Ξαρχάκος. Είναι όμως έτσι; Τα περισσότερα κυβερνητικά παιδιά σου των 30 τελευταίων ετών, αφού σε κατακλέψανε, τώρα σε ξεπουλάνε λίγο λίγο χωρίς να έχουν προσφέρει ούτε ένα πετραδάκι στην δόξα σου. Γέννησες τον πολιτισμό, τις καλές τέχνες, τις επιστήμες την ιατρική, την αστρονομία, την φιλοσοφία, το θέατρο την (μυθολογία) κι ότι άλλο πολύτιμο έχει η ανθρωπότητα. Όλους τους μεγάλους άνδρες και τους σοφούς, τους έδωσες στην αρχαιότητα κι άφησες την σαβούρα για το σήμερα. Αλλοίμονο, οι σύγχρονοι πολιτικοί και πολίτες, δεν κράτησαν ότι πολύτιμο υπήρχε. Οι ξένοι αναγνώρισαν νωρίς την αξία τους και είχαν το θάρρος να δηλώσουν πως τα αρχαία μυαλά δεν άφησαν τίποτα να βρούν εκείνοι.

Όλα καλά, όλ' ανθηρά.Ελπίζετε;

Για μία ακόμη φορά διαπιστώνουμε πως είναι ανίκανοι να κυβερνήσουν. Προ ημερών έγραφα για τις απεργίες των εργατών αποκομιδής απορριμμάτων, λες και το γνώριζα. Τώρα πάλι απεργία κάνουν και πολύ προ των εορτών. Χαλάνε το έθιμο, τι τους έπιασε; Επιτέλους ας τα δώσουν σε ιδιώτες. Δεν πρόκειται να το κάνουν, το γνωρίζετε. Ψηφοφόρους θέλουν για τις επόμενες εκλογές. Διορισμούς και μονιμοποιήσεις θέλουν. Δεν γνωρίζουν άλλον τρόπο διαχείρισης της εξουσίας. Αν γνώριζαν δεν θα είχαμε καταρρεύσει οικονομικά. Κι εμείς τι κάναμε; Πάλι τους αναθέσαμε την εξουσία. Αν είχαμε μια επιχείρηση και δεν πήγαινε καλά και διαπιστώναμε πως η αιτία ήταν ο διευθυντής, τι θα κάναμε; Ασφαλώς η απάντηση είναι γνωστή.

Οι λίστες, οι ληστές κι άλλα φαιδρά.

Να το θυμηθείτε, θα έρθει στιγμή που δεν θα μας κάνει τίποτα εντύπωση, απ’ όσα γίνονται και λέγονται. Έχουμε ακούσει και διαβάσει τα πάντα για την μεταπολιτευτική πολιτική των κυβερνήσεών μας και ίσως μας έχει διαφύγει ένα, η σωστή προπαγάνδα την οποία ασκούν με την βοήθεια των μέσων και μέσω αυτής, την χειραγώγηση των μαζών. Δεν έχει σημασία ότι στην ζωή μας βασιλεύει η παραβατικότητα, η ατιμωρησία, η φοροδιαφυγή, η μη τήρηση γενικά των νόμων της πολιτείας. Σημασία γι αυτούς έχει, όταν ψηφίζουμε να επιλέγουμε πάντα τα ίδια κόμματα και πρόσωπα, ανεξάρτητα από το αν είναι επιτυχημένα ή σωστότερα αποτυχημένα. Πάντα παίζει ρόλο ένα σωστό προεκλογικό σύνθημα, που μπορεί άλλοτε να είναι ενθαρρυντικό κι άλλοτε εκφοβιστικό. Στην πρώτη κατηγορία ήταν η «αλλαγή» η «επανίδρυση του κράτους» και «λεφτά υπάρχουν».

Ο Έλληνας γονάτισε παραδόθηκε.

Αγαπητοί μου συμπολίτες, κάθε φορά που γράφω ένα νέο κείμενο, σκέπτομαι πως πρέπει να πάψω να γκρινιάζω και να γίνομαι κουραστικός, με την συνεχή περιγραφή των όσων τρελών και στραβών συμβαίνουν στην χώρα μας κι εξ αυτών στις πλάτες των πολιτών της. Κάτι νέο συμβαίνει πάντα και με ωθεί να επανέρχομαι στα ίδια. Δεν έχουμε πολιτικούς, το έχετε καταλάβει; Εννοώ πολιτικούς με πυγμή, με οράματα, με ιδέες ανάπτυξης κι εξόδου από την κρίση. Αντί για πυγμή θα έλεγα κάτι άλλο, που συνηθίζει να λέει ο λαός μας και που εκφράζει πιο σωστά τον ηγέτη, τον άνδρα, αλλά θα κατηγορηθώ για βωμολοχία. Είναι κυβέρνηση και βουλευτές αυτοί; Κυβερνούν ή εκτελούν αποφάσεις των τροϊκανών; Μαζί όμως εκτελούν και όλους τους αδύναμους πολίτες.

Καλοκαιρινή ραστώνη τέλος.

Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του και κάθε βουλευτής στο γραφείο του. Τακτική παρουσία στην βουλή κι αγώνα για την σωτηρία της πατρίδας, είναι και οι μόνοι που για την ώρα έχουν εξασφαλισμένη και καλή μισθοδοσία, ή μάλλον αποζημίωση όπως θέλουν να την ονομάζουν. Οι άνεργοι να παρουσιασθούν στον ΟΑΕΔ μήπως και τους βρουν (κάτι πολύ δύσκολο) κάποια εργασία. Οι απόμαχοι συνταξιούχοι να κάνουν την διαθήκη τους, αν τους έχει μείνει ακόμη κάτι να διαθέσουν, γιατί ιατροί και φάρμακα τέλος. Το κοινωνικό κράτος μας εγκατέλειψε. Τα αποθεματικά των ταμείων έκαναν φτερά. Τα κατάπιε το αδηφάγο κράτος με τα κουρεμένα ομόλογα κι ας ήταν κρατήσεις απ’ τους μισθούς μιας ολόκληρης ζωής, για να είναι «περήφανα γηρατειά», όπως έλεγε ο μακαρίτης Ανδρέας, με τις περίφημες ατάκες του.

Αύγουστε καλέ μου μήνα.

Σκληρό το φετινό καλοκαίρι. Καύσωνες από τον καιρό, καύσωνες από τα νέα μέτρα της κυβέρνησης για την σωτηρία μας. Πολλοί έκαναν διακοπές, ή διακοπούλες, ανάλογα με την οικονομική τους κατάσταση. Προσωπικώς έκανα μία παροχή στην ΔΕΗ και μου εξασφάλισε την δροσιά μου με την χρήση του κλιματιστικού. Βέβαια το ποσόν δεν το γνωρίζω ακόμη, έδωσα την εντολή της παροχής, αλλά το ύψος του, θα το κανονίσει η ίδια. Οι ταγοί μας δεν ζήτησαν τίποτα άλλο τον μήνα Αύγουστο, απλώς συζητούσαν τι πως κι από πού θα μας τα πάρουν. Σεβάστηκαν «τα μπάνια του λαού».

Ορκωμοσίες πολιτικών.

Μία άλλη άποψη για την εξέλιξη των γενομένων στην πολιτική, διαφορετική απ’ αυτήν που παρουσιάζουν τα μέσα ενημέρωσης, γραπτά και ηλεκτρονικά. Συνέβησαν αλλεπάλληλα γεγονότα στην πολιτική μας ζωή, που όμοια δεν είχαν συμβεί τα τελευταία 40 χρόνια. Προηγήθηκε η καταστροφή της εθνικής οικονομίας της χώρας, από την κυβέρνηση του μικρού Παπανδρέου. Κλείσιμο επιχειρήσεων, απώλεια εργατικών και υπαλληλικών θέσεων εργασίας, μειώσεις μισθών και συντάξεων, δανεισμός από την ΕΕ κι από το ΔΝΤ. Μνημόνια υποχρεώσεων μας προς τους δανειστές, τα οποία έγιναν όχι μόνον για την εξασφάλιση των χρημάτων τους, αλλά και γιατί είναι γνωστόν στους πάντες ότι σαν λαός είμαστε αμνήμονες, ακόμη και στην ιστορία μας.

Ποιός τάχα να φταίει.

Φταίει το ζαβό το ριζικό μας! Φταίει ο Θεός που μας μισεί! Φταίει το κεφάλι το κακό μας! Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί! Ποιος φταίει; Ποιος φταίει; Κανένα στόμα δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα. Κ. Βάρναλης. Οι μοιραίοι. Κιοτήδες ραγιάδες μικροαστοί. Οι κοντινοί πρόγονοί μας αντιστάθηκαν στις στρατιές του τρίτου Ράιχ κι έκαναν το έπος του σαράντα εμείς κιοτέψαμε σε δύο Γερμανούς Merkel Soible και σε μια Γαλλίδα Lagarde. Γιατί; Για να σώσουμε το αυθαίρετο εξοχικό μας, το αυτοκινητάκι μας, την συνταξούλα μας ή ότι θ’ απομείνει απ’ αυτήν, τους κατώτατους μισθούς και ημερομίσθια, τους ημιυπαίθριους, τα χαράτσια, το αφορολόγητο στις 5000 € και ότι προβλέπει το περίφημο μνημόνιο, ή ότι άλλο μας προσθέσουν ακόμη.

Οι αποτυχημένοι.

Καμαρώστε τους θυρεούς τους. Όχι μόνον απέτυχαν σε ότι είχαν υποσχεθεί, αλλά κατέστρεψαν το μέλλον σε δύο, ίσως και τρείς γενιές Ελλήνων. Έχουν το θράσος να ζητούν και πάλι την εμπιστοσύνη μας, με τα συνήθη ψέματα και με τον εκφοβισμό, έχοντας την βοήθεια των Ευρωπαίων ηγετών και των τραπεζών. Οι κοντινοί πρόγονοί μας δεν φοβήθηκαν τις στρατιές των Γερμανών κι αντιστάθηκαν. Εμείς θα κάνουμε πίσω; Κυριακή κοντινή γιορτή. Μη φοβηθείτε, αντισταθείτε στείλτε τους τουλάχιστον στο σπίτι τους, αν όχι κάπου αλλού που τους αξίζει. Εμείς θα πληρώσουμε τα λάθη τους, όχι αυτοί.

Πολιτικά σκάνδαλα.

Το θέμα που απασχολεί περισσότερο τους πολίτες και κυρίως τους ασθενείς, είναι η κατάντια της υγείας. Αυτές τις ημέρες αναστατώθηκε όλη η κοινωνία με την μη εκτέλεση των ιατρικών συνταγών, την έλλειψη των φαρμάκων και την παντελή εγκατάλειψη των καρκινοπαθών, που κάνουν χημειοθεραπεία. Δεύτερο σοβαρό θέμα είναι η εγκληματικότητα που έχει ξεφύγει από τα όρια, αν μπορεί να πεί κανείς πως υπάρχουν όρια. Η αστυνομία αδυνατεί ν’ αντιμετωπίσει και να ελέγξει την κατάσταση.

Προεκλογικός προβληματισμός

Άραγε έχουμε καταλάβει σε ποιες συμπληγάδες έχουμε μπλέξει; Ιδού το ερώτημα. Δεν γνωρίζουμε τι μας περιμένει, γιατί πρώτος λόγος είναι η ελλιπής και παραπλανητική πληροφόρηση και δεύτερον, τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία, ψεύδονται ασυστόλως. Ο λόγος είναι πάντα το κομματικό τους συμφέρον, η διατήρηση του παλαιού καθεστώτος της εναλλαγής της εξουσίας μεταξύ των δύο γνωστών κομμάτων. Το πραγματικό πρόβλημα της οικονομίας είναι το έλλειμμα του προϋπολογισμού του κράτους και όχι το μνημόνιο όπως ψευδώς μας λένε. Το έλλειμμα δημιουργείται από το μεγάλο, σπάταλο και διεφθαρμένο κράτος Όταν τα έσοδα από φόρους είναι 500 € (υποθετικός αριθμός) και οι δαπάνες 700 € είναι φυσικό η διαφορά να καλύπτεται από δανεισμό, που τώρα δεν γίνεται, από περικοπές μισθών και συντάξεων, φαρμάκων, νοσηλίων και λοιπών παροχών, ή από πρόσθετη φορολογία, τα γνωστά χαράτσια.

Τσίπρας το δίλημμα.

Για μία ακόμη φορά μου έρχεται στην μνήμη η περίφημη φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή του γνήσιου, όχι του γιαλαντζί «η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο» κι ελπίζω μαζί με μένα να το θυμούνται και πολλοί άλλοι. Σκευθείτε πόσος λίγος χρόνος έχει περάσει από τις προηγούμενες εκλογές και πάμε για νέες. Είναι αλήθεια ότι η οικονομία μας είναι σε δραματική κατάσταση; Πως λοιπόν μας περισσεύουν χρήματα κι έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου, για να διαλέξουμε σωτήρα; Είναι τόσοι πολλοί, που ούτε ο Χριστός δεν θα μπορούσε να κάνει τόσα θαύματα, όσα υπόσχονται όλοι μαζί, για την δική μας σωτηρία. Αν πραγματικά είναι τόσο τραγική η κατάστασή της οικονομίας μας, οι πολιτικοί μας ταγοί, γιατί δεν θέλησαν να βρούν λύση συνεργασίας μεταξύ τους, να κερδίσουμε χρόνο και να μην αυξηθεί περισσότερο το χρέος μας.

Θαλασσοεκλογικά απόνερα.

Η ηγεσία του τόπου μας φροντίζει πάντα για να είναι καλή η διάθεσή μας. Μας εξασφάλισε τόσες ημέρες έντονο ενδιαφέρον με το θέμα των εκλογών. Αμολήθηκαν όλοι οι φωστήρες και σωτήρες των κομμάτων, στα ραδιόφωνα, στα κανάλια και στις εφημερίδες, να μας εξηγήσουν ότι δεν καταλαβαίνουμε, να μας λύσουν όλες τις απορίες και να μας αναλύσουν τον τρόπο με τον οποίο θα μας εξασφαλίσουν ευημερία. Στα ενδιάμεσα, μας είχαν γαρνιτούρα αρκετό ποδόσφαιρο για να μην πλήξουμε, αρκεί να μην σκεπτόμαστε, αυτή είναι δική τους δουλειά, όχι δική μας. Τελικά έγιναν οι εκλογές, έδωσαν αρκετές εκπλήξεις, περισσότερες απ’ ότι περιμείναμε. Ώρα να κάνουμε έναν δικό μας απολογισμό, να μην βασιστούμε μόνον στον δικό τους.

Ζητήστε ευθύνες -- Όχι άλλη ευκαιρία 2ο

Και τώρα το δεύτερο μέρος. Αρχίζω με τα λεγόμενα μικρά κόμματα. Πρώτα από το ΚΚΕ που είναι το αρχαιότερο. Η μέχρι τώρα στάση του, δείχνει ότι δεν θέλει να κυβερνήσει, δεν θέλει κάτι παραπάνω. Έχει ακόμη τα Σταλινικά πρότυπα. Δεν έχει κυβερνήσει, αλλά δεν είναι αμέτοχο στην δημιουργία του σπάταλου κράτους. Έχει ισχυρές προσβάσεις στο συνδικαλιστικό κίνημα. Έχει ασκήσει πιέσεις σε όλες τις κυβερνήσεις, για την κομματική πελατεία του στο δημόσιο και στις ΔΕΚΟ. Με τις απεργίες, τους αποκλεισμούς λιμανιών στα κρουαζιερόπλοια, των αεροδρομίων και των κεντρικών οδών παραλύοντας την ζωή της πόλης, πρέπει να είδαν ότι δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα.

Ζητήστε ευθύνες - όχι άλλη ευκαιρία. -1-

Στις 29 Μαρτίου αποφυλακίστηκε ο μοναχός Εφραίμ. Έπρεπε να εορτάσει το Άγιον Πάσχα, στην Ιεράν μονήν του Βατόπαιδίου. Το περίεργο είναι, που βρέθηκαν 300.000 € που είναι το ποσόν της εγγύησης, για την αποφυλάκισή του. Είναι μεγάλο το ποσόν κι ως γνωστόν οι μοναχοί έχουν δώσει όρκο ακτημοσύνης. Τώρα θα μου πείτε στην Ελλάδα ζούμε. Ή μάλλον «αυτή είναι η Ελλάδα» όπως είχε πεί ο κ. Σημίτης. Εκτός αυτού στις άγιες μέρες που είμαστε, ίσως γίνονται και θαύματα. Στο μέσον της Μεγάλης Εβδομάδος, μας ανακοίνωσαν την ημερομηνία των εκλογών. Δεύτερο θαύμα.

Η γενιά της δεκαετίας του 30 πάλι στα συσσίτια.

Φτώχια, ανεργία, συσσίτια, απεργίες χωρίς νόημα, ληστείες, βία νόμιμη και παράνομη. Ένα ναυάγιο είναι σήμερα η Ελλάδα. Το κακό είναι ότι προσπαθούν να μας σώσουν οι χειρότεροι ναυαγοσώστες που μπορούσαν να τύχουν. Για την ακρίβεια δεν έτυχαν, δική μας επιλογή είναι. Τους δώσαμε την εξουσία κι αυτοί μας οδήγησαν στο ναυάγιο, για να δοκιμάσουν αν έχουν την ικανότητα να εφαρμόσουν μεθόδους διάσωσης οικονομικών και δυστυχισμένων ναυαγών.

Η Εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου.

Δεν γνωρίζουμε τι θα δούμε ακόμη και τι περιμένει την καμπούρα μας, που επάνω της δοκιμάζουν τον δείκτη της ευφυΐας τους, οι υποτιθέμενοι μεγάλοι πολιτικοί και αυτόκλητοι σωτήρες, που δουλεύουν για μας, αλλά χωρίς την δική μας έγκριση. Θα διορθώσω το δουλεύουν για μας, με το δουλεύουν εμάς. Σήμερα έγινε το πρωτοφανές, που εύχομαι να μην το ξαναδούμε. 25η Μαρτίου, ημέρα απόδοσης τιμής στους ήρωες της επαναστάσεως του 1821 και της εθνικής παλιγγενεσίας. Είναι μια ημέρα που πολλά χρόνια συνηθίσαμε οι Έλληνες να την εορτάζουμε με έναν ιδιαίτερο τρόπο και ποτέ δεν υπήρξε πρόβλημα.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Ευλογημένος ο ερχόμενος, εν ονόματι του απερχομένου. Στην μέση ο γνωστός ήλιος. Μόνον δεν γνωρίζουμε αν ανατέλλει ή αν δύει. Σε λίγο θα μας το πει ο νέος σωτήρας. Να πούμε σιδεροκέφαλος; Προκύπτει όμως το ερώτημα, αυτός ή εμείς; Μάλλον το δεύτερο.

Και τώρα απομένουν οι εκλογές.

Οι πολιτικές εξελίξεις τρέχουν με εξαιρετικά μεγάλη ταχύτητα. Πολλά συμβαίνουν. Πολλά και ανεύθυνα μαθαίνουμε. Λίγα όμως πραγματικά γνωρίζουμε. Υπάρχει κατευθυνόμενη και καλά φιλτραρισμένη ενημέρωση. Το PSI έκλεισε με θριαμβολογίες των πολιτικών μας ταγών. Όλα πήγαν καλά όπως μας λένε. Αν θέλετε να μάθετε πόσα χάσαμε, θα μείνετε με την απορία. Τουλάχιστον τώρα δεν θα μας το πούν. Λένε πως κερδίσαμε 100 δις. € από το κούρεμα (μάθαμε και χρηματιστηριακή ορολογία) δεν μας έφτανε η εμπειρία του 1999, έπρεπε να κάνουμε και φροντιστήριο. Δεν μείναμε όμως εκεί.

Ποιό είναι άραγε το μέλλον μας;

Σήμερα θ’ αρχίσω το γραπτό μου, με τον τρόπο που απευθύνονται οι πολιτικοί μας στο ακροατήριό τους. Μόνον δεν θα ζητήσω την ψήφο σας, αλλά την προσοχή σας. Θα φρεσκάρω λίγο την μνήμη σας με ορισμένα ενδιαφέροντα γεγονότα, χρήσιμη η μνήμη αυτήν την εποχή. Ελληνίδες Έλληνες, παρακαλώ την προσοχή σας. Από το 1981 έχουν γίνει 11 εθνικές εκλογές και σε όλες, όχι μόνον μας έταξαν, αλλά και μας χόρτασαν ψέματα. Αυτό το «δεσμεύομαι» έχει χάσει τελείως την έννοιά του. Πρώτος διδάξας ο ιδρυτής της σοσιαλιστικής παράταξης.

Και τώρα τι κάνουμε;

Το Κινέζικο μαρτύριο της σταγόνας, συνεχίζεται. Θ’ αρχίσουμε να μαδάμε μαργαρίτες κι αντί το μ’ αγαπά δεν μ’ αγαπά, θα λέμε. Θα πτωχεύσουμε, δεν θα πτωχεύσουμε. Ζούμε με την καθημερινή αγωνία. Πόσο θα κατεβούν οι μισθοί και οι συντάξεις, πόσο θα αυξηθεί η ανεργία, τι νέος φόρος θα πέσει στο κεφάλι μας, πόσο θ’ αυξηθούν οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης, η συμμετοχή μας στα φάρμακα, οι λογαριασμοί ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, στα εισιτήρια συγκοινωνιών και σε όσες άλλες δαπάνες δεν είναι δυνατόν ν’ αποφύγουμε. Πόσο θ’ αντέξουν τα ταμεία να πληρώνουν συντάξεις, νοσοκομειακή περίθαλψη, φάρμακα, ιατρικές και εργαστηριακές εξετάσεις και ότι άλλο πληρώνουν. Με την αύξηση της ανεργίας και με την εισφοροδιαφυγή, είναι γνωστό ότι μειώνονται τα έσοδά τους. Με τις αγορές κρατικών ομολόγων που έχουν χάσει την ονομαστική τους αξία, έχουν μειωθεί τα αποθεματικά τους και ίσως να είναι ανύπαρκτα. Από πού περιμένουμε βοήθεια, από τους κυβερνώντες; Αποκλείεται. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η διατήρηση των προνομίων τους και η επανεκλογή τους. Και να θέλανε, δεν γνωρίζουν τον τρόπο να το κάνουν. Το μόνο που έχουν διδαχθεί κι εφήρμοζαν μέχρι σήμερα, είναι ο τρόπος που μας έχει φέρει στην σημερινή αδιέξοδη κατάσταση.